< 45 >

آن چه دردناک است، مرگ نیست، بل که نحوه ی زندگی مردم است، یا این که تا موقع مرگ هم ول نمی کنند، برای زندگی های خود هم شرافتی قائل نیستند، به زندگی های شان می شاشند. زندگی های شان را به گه می کشند. گاییده های خنگ. خیلی بیش از حد روی گاییدن، فیلم ها، پول، خانواده و گاییدن متمرکز هستند. مغزشان از پنبه پر شده. خدا را بدون فکر کردن قورت میدهند، کشور را بدون فکر کردن قورت میدهند. خیلی زود خود فکر کردن را هم فراموش میکنند، میگذارند بقیه به جای آن ها فکر کنند. توی مغزشان پنبه چپانده اند. به نظر زشت میرسند، زشت حرف میزنند، زشت راه میروند. برای آن ها بزرگ ترین موسیقی قرن های متمادی را بنوازی و آن ها این موسیقی را نمیشنوند. مرگ بیشتر مردم ساختگی است. هیچی چیزی برای مردن آن ها باقی نمانده است

ناخدا برای ناهار بیرون رفته و ملوان‌ها کشتی را در اختیار گرفته‌اند، چارلز بوکوفسکی، ترجمه ی سید مصطفی رضیئی